Terapia neuromotoryczna

Jest to metoda rehabilitacji oparta na rozwoju neuromotorycznym człowieka. Podobnie jak w innych metodach neurorozwojowych podczas terapii uwzględnia się poszczególne fazy rozwoju ruchowego człowieka. Za pomocą stymulacji obszarów neuromotorycznych i torowania nerwowo-mięśniowego dąży się do wyzwolenia prawidłowych reakcji odruchowych i nastawczych, a jednocześnie dąży się do wyhamowania reakcji nieprawidłowych (patologicznych wzorców ruchowych).

 

Podczas terapii stosuje się następujące bodźce:

 

- powierzchniowy dotyk (masaż) skóry całego ciała (głaskanie, rozcieranie, uciskanie, rozciąganie),

 

- głęboki dotyk (masaż proprioceptywny) w obrębie mięśni i stawów (ugniatanie, rozcieranie, wibracja),

 

- stymulację punktów neuromotorycznych. Punkty neuromotoryczne są obszarem reakcji, na którym za pomocą stymulacji dotykowej proprioceptywnej wyzwalane są określone ruchowe odpowiedzi mięśniowe. Celem tych zabiegów jest uaktywnienie m mięśni, 

 

- stymulację przedsionkowo-proprioceptywną (ruch)

- stymulacja bierna – bierny ruch kończynami tułowiem dziecka według różnych wzorców

- stymulacja czynna (zamierzona)

– zachęcanie dziecka do pełzania, czworakowania, pionizowania się,

  oraz do sięgania, chwytania przedmiotów i manipulowania nimi.

 

Terapię neuromotoryczną wykorzystuje się u wszystkich pacjentów pacjentów zaburzeniami sensorycznymi i neurologicznymi powstałymi w wyniku urazu lub uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, np. podczas porodu, ale także z wrodzonymi wadami rozwojowymi, zniekształceniami i aberracjami chromosomowymi. Tą metodą pracuje się także z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną, epilepsją, autyzmem, nadpobudliwością psychoruchową i deficytem uwagi (ADHD), dysleksją i innymi problemami szkolnymi.

 Główne założenia terapii neuromotorycznej

  1. Normalizacja napięcia mięśni odpowiadających za prawidłową postawę i prawidłowy wzorzec ruchowy, a przez to niedopuszczanie do powstania wtórnych zmian anatomicznych (przykurczów i zniekształceń kostno-stawowych).
  2. Regulacja motoryki mięśni w celu uzyskania właściwego lub zbliżonego do normy wzorca ruchu (uzyskanie przez dziecko kontroli nad swoimi mięśniami, a dzięki temu nad ruchami całego ciała)
  3. Normalizacja zaburzeń czucia powierzchniowego powierzchniowego głębokiego (nadwrażliwość, podwrażliwość)
  4. Doskonalenie świadomości własnego ciała i poszczególnych jego części (rozwijanie schematu ciała)
  5. Doskonalenie koordynacji całego ciała w aktywnościach z zakresu dużej i małej motoryki.
  6. Poprawa kontroli planowania ruchu.
  7. Wzmocnienie bezpieczeństwa emocjonalnego.